การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษา เปรียบเทียบ และหาความสัมพันธ์หาอำนาจพยากรณ์ และหาแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้รับผิดชอบงานวิชาการ และครูผู้สอน ปีการศึกษา 2568 จำนวน 246 คน ประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 41 คน ครูผู้รับผิดชอบงานวิชาการ จำนวน 41 คน และครูผู้สอน จำนวน 164 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของเครจซี่และมอร์แกนและใช้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ โดยแบบสอบถามภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคดิจิทัลมีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.566 - 0.895 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.974 และแบบสอบประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ ค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.607 - 0.914 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.970 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบสถิติเอฟการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแต่ละขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า 1. ภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2. ประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3. ผลการเปรียบเทียบภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคดิจิทัล จำแนกตามสถานภาพ พบว่า โดยรวมแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 จำแนกตามประสบการณ์ทำงาน พบว่า โดยรวมและทุกด้านไม่มีความแตกต่างกัน จำแนกตามเขตที่ตั้งอำเภอโดยรวมไม่แตกต่างกัน 4. ผลการเปรียบเทียบประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ จำแนกตามสถานภาพ พบว่า แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 จำแนกตามประสบการณ์ และจำแนกตามเขตที่ตั้งโรงเรียน พบว่า ไม่แตกต่างกัน 5. ภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคดิจิทัลกับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 2 โดยรวม พบว่า มีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยมีความสัมพันธ์กันปานกลาง (rXtYt = 0.383) 6. ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารที่สามารถพยากรณ์ประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้แก่ 1) ด้านวิสัยทัศน์ 2) ด้านสมรรถนะทางเทคโนโลยียุคดิจิทัล และ 3) ด้านความร่วมมือและการทำงานเป็นทีมยุคดิจิทัล ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โ ดยมีอำนาจพยากรณ์ ร้อยละ 23.20 และมีความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของการพยากรณ์ เท่ากับ ± 0.25394 7. แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา มีจำนวน 3 ด้าน คือ 1) ด้านวิสัยทัศน์ ดำเนินการได้โดยผู้บริหารกำหนดบทบาทและทิศทางขององค์การได้อย่างชัดเจน 2) ด้านสมรรถนะทางเทคโนโลยียุคดิจิทัลดำเนินการได้โดย ผู้บริหารที่มีสมรรถนะทางเทคโนโลยีสูงจะสามารถนำองค์กรให้ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลได้ และ 3) ด้านความร่วมมือและการทำงานเป็นทีมยุคดิจิทัล ดำเนินการได้โดยผู้บริหารควรสร้างความสัมพันธภาพในกลุ่มเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์อย่างมีคุณภาพ
This research aimed to examine, compare, and determine the relationship, determine predictive power, and establish guidelines for developing leadership among administrators affecting the effectiveness of academic affairs administration in the educational opportunity expansion schools under Nakhon Phanom Primary Educational Service Area Office 2. The research sample, obtained through multi - stage random sampling, consisted of 246 participants, including 41 school administrators, 41 teachers responsible for academic affairs, and 164 teachers in the 2025 academic year. The sample size was determined using the Krejcie and Morgan table and. The data collection instruments were questionnaires and interview forms. The questionnaires assessing leadership of administrators in the digital era had the discriminative power values ranging from 0.566 to 0.895, and 0.607 to 0.914, respectively, with the reliability coefficients of 0.974 and 0.970. The statistics for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, F - test, Pearson's product -moment correlation coefficient, and Stepwise multiple regression analysis. The research findings revealed that: 1. The leadership of administrators in the digital era was overall at a high level. 2. The effectiveness of academic affairs administration was overall at the highest level. 3. The leadership of administrators in the digital era, categorized by positions, showed a statistically significant difference at the 0.05 level. In terms of work experience, there was no significant difference overall or in any aspect. Regarding district location, there was no significant difference overall. 4. The effectiveness of academic affairs administration, categorized by positions, showed a statistically significant difference at the 0.05 level. Categorized by experience and by district location, there was no significant difference overall. 5. The leadership of administrators in the digital era and the effectiveness of academic affairs administration were analyzed. Overall, a statistically significant positive correlation was found at the 0.01 level, with a moderate correlation (rXtYt = 0.383). 6. The leadership of administrators in the digital era that could significantly predict the effectiveness of academic affairs administration at the 0.01 level of significance were: 1) Vision, 2) Technology competency in the digital era, and 3) Digital collaboration and teamwork in the digital era. These are statistically significant at the 0.05 level, with the predictive power of 23.20% and a standard error of estimate of ± 0.25394. 7. The proposed guidelines for developing leadership of administrators in the digital era that affects the effectiveness of academic affairs administration consisted of three aspects: 1) Vision. Administrators should clearly define the organization’s role and direction; 2) Digital technology competence. Administrators should possess strong technological competency, enabling them to lead the organization in adapting to digital transformation; and 3) Digital collaboration and teamwork. Administrators should promote collaborative relationships to achieve objectives effectively.
